Metabolizm Histaminy

Histamina jest związkiem chemicznym pełniącym rolę neurotransmitera oraz biorącym udział w reakcjach alergicznych i zapalnych. Ta amina biogenna może być wytwarzana poprzez dekarboksylację L-histydyny, w wyniku dysbiozy jelitowej lub podczas przechowywania i dojrzewania, a także psucia się żywności, gdzie proces biochemiczny jest spowodowany aktywnością metaboliczną drobnoustrojów.

Mocz zawiera różne metabolity, dzięki czemu za pomocą próbki moczu można uzyskać wgląd w różne procesy metaboliczne organizmu. Dotyczy to również metabolizmu histaminy, ponieważ jej metabolity mogą być wykrywane w moczu.
Histamina jest metabolizowana głównie w wątrobie, a jej metabolity są następnie wydalane z moczem. Metabolizm histaminy jest regulowany głównie przez enzymy oksydazę diaminową (DAO) i enzymy N-metylotransferazy histaminy (HNMT).

DAO:

• Kwas imidazolooctowy – powstaje przez utlenianie histaminy.
• Stosunek kwas imidazolooctowy/histamina – odzwierciedla aktywność DAO.

Oksydaza diamonowa (DAO) jest odpowiedzialna za degradację zewnątrzkomórkową, w wyniku aktywności której powstaje kwas imidazolooctowy (IAA).

HNMT:

• N-metylohistamina – główny metabolit histaminy, który powstaje w wyniku metylacji histaminy przy udziale enzymu o nazwie N-metylotransferaza (HNMT).
• Kwas N-metyloimidazolooctowy.
• Stosunek N-metylohistamina/histamina – pozwala określić aktywność HNMT.

Pomiar tych metabolitów w moczu może być pomocny w diagnostyce chorób i objawów związanych z nadmiernym uwalnianiem histaminy, a także w ocenie aktywności enzymów biorących udział w jej metabolizmie. Badanie może być wykorzystane w celu odróżnienia genetycznie uwarunkowanej nietolerancji histaminy od wtórnej utraty aktywności DAO spowodowanej czynnikami zewnętrznymi.

Polega na wzmożonej reakcji organizmu na histaminę – przyjmowanej z pożywieniem lub uwalnianej endogennie. Wykonanie badania zaleca się wykonać w przypadku objawów sugerujących nietolerancję histaminy, a także przy podejrzeniu mastocytozy. Ocena stosunku między histaminą, a jej końcowymi produktami metabolicznymi służy określeniu typu nietolerancji histaminy (HIT).

• niedobór diaminooksydazy (DAO) – enzymu degradującego histaminę,
• zbyt duża podaż histaminy w żywności i brak równowagi między spożytym stężeniem histaminy i aktywnością enzymu,
• schorzenia jelit oraz dysbioza (wzmożone wytwarzanie histaminy przez mikrobiotę jelitową),
• zbyt duża ilość endogennej histaminy,
• niedobór mikroskładników odżywczych, które działają jako kofaktory dla funkcji i aktywności oksydazy diaminowej (DAO) (głównie witaminy B6 i miedzi),
• hamowanie enzymów biorących udział w rozkładzie histaminy, przede wszystkim DAO i HNMT (np. w wyniku przyjmowania leków).

W efekcie dochodzi do miejscowych stanów zapalnych błony śluzowej jelit, bądź po wchłonięciu do reakcji ogólnoustrojowych. Obserwuje się wówczas szereg objawów ze strony układu pokarmowego takich jak np. skurcze jelit, zgagę, mdłości, biegunkę. Mogą występować również objawy pozajelitowe np. w postaci rumienia, bólu głowy, tachykardii, niedociśnienia, trudnościami w oddychaniu czy bólami skurczowymi jelit.

• mikrobiologia jelit (np. Analiza Mikrobiomu),
• analiza kwasów organicznych pod kątem dysbiozy (np. Organix Dysbioza lub OAT),
• schorzenia jelit oraz dysbioza (wzmożone wytwarzanie histaminy przez mikrobiotę jelitową),
• niedostateczna aktywność DAO: minerały i witaminy z krwi (np. cynk, miedź, B6)
• KPU